اون شب دیگه هیچ صحبتی نکردیم و اون دایم گریه می کرد و مثل باران اشک می ریخت, می دونستم که می خواست بدونه که چه بلایی بر سر عشق مون اومده و چرا؟ 
   اما به سختی می تونستم جواب قانع کننده ای براش پیدا کنم, چرا که من دلباخته یک دختر جوان به اسم"دوی" شده بودم و دیگه نسبت به همسرم احساسی نداشتم.

   من و اون مدت ها بود که با هم غریبه شده بودیم من فقط نسبت به اون احساس ترحم داشتم. بالاخره با احساس گناه فراوان موافقت نامه طلاق رو گرفتم, خونه,سی درصد شرکت و ماشین رو به اون دادم. اما اون یک نگاه به برگه ها کرد و بعدهمه رو پاره کرد.
 زنی که بیش از ده سال باهاش زندگی کرده بودم تبدیل به یک غریبه شده بود ومن واقعا متاسف بودم و می دونستم که اون ده سال از عمرش رو برای من تلف کرده و تمام انرژی و جوانی اش رو صرف من و زندگی با من کرده, اما دیگه خیلی دیر شده بود و من عاشق شده بودم.
  بالاخره اون با صدای بلند شروع به گریه کرد, چیزی که انتظارش رو داشتم. به نظر من این گریه یک تخلیه هیجانی بود.بلاخره مسئله طلاق کم کم داشت براش جامی افتاد. فردای اون روز خیلی دیر به خونه اومدم و دیدم که یک نامه روی میزگذاشته! به اون توجهی نکردم و رفتم توی رختخواب و به خواب عمیقی فرو رفتم. وقتی بیدار شدم دیدم اون نامه هنوز هم همون جاست, وقتی اون روخوندم دیدم شرایط طلاق رو نوشته. اون هیچ چیز از من نمی خواست به جز این که در این مدت یک ماه که از طلاق ما باقی مونده بهش توجه کنم.
   اون درخواست کرده بودکه در این مدت یک ماه تا جایی که ممکنه هر دومون به صورت عادی کنار هم زندگی کنیم, دلیلش هم ساده و قابل قبول بود: پسرمون درماه آینده امتحان مهمی داشت و همسرم نمی خواست که جدایی ما پسرمون رو دچار مشکل بکنه!
   این مسئله برای من قابل قبول بود, اما اون یک درخواست دیگه هم داشت: از من خواسته بود که بیاد بیارم که روز عروسی مون من اون رو روی دست هام گرفته بودم و به خانه اوردم. و درخواست کرده بود که در یک ماه باقی مونده از زندگی مشترکمون هر روز صبح اون رو از اتاق خواب تا دم در به همون صورت روی دست هام بگیرمو راه ببرم.
   خیلی درخواست عجیبی بود, با خودم فکر کردم حتما داره دیونه می شه. اما برای این که اخرین درخواستش رو رد نکرده باشم موافقت کردم.
  وقتی این درخواست عجیب و غریب رو برای "دوی"تعریف کردم اون با صدای بلند خندید گفت:
   به هر باید با مسئله طلاق روبرو می شد, مهم نیست داره چه حقه ای به کار می بره..
 مدت ها بود که من و همسرم هیچ تماسی با هم نداشتیم تا روزی که طبق شرایط طلاق که همسرم تعین کرده بود من اون رو بلند کردم و در میان دست هام گرفتم.

 هر دومون مثل آدم های دست و پاچلفتی رفتار می کردیم و معذب بودیم..

 پسرمون پشت ما راه می رفت و دست می زد و می گفت: بابا مامان رو تو بغل گرفته راه می بره.
  جملات پسرم دردی رو در وجودم زنده می کرد, از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و از اون جا تا در ورودی حدود ده متر مسافت رو طی کردیم.. اون چشم هاشو بست و به آرومی گفت: راجع به طلاق تا روز آخر به پسرمون هیچی نگو!
  نمی دونم یک دفعه چرا این قدر دلم گرفت و احساس غم کردم.. بالاخره دم در اون رو زمین گذاشتم, رفت و سوار اتوبوس شد و به طرف محل کارش رفت, من هم تنها سوار ماشین شدم و به سمت شرکت حرکت کردم.
   روز دوم هر دومون کمی راحت تر شده بودیم, می تونستم بوی عطرشو اسشمام کنم. عطری که مدتها بود از یادم رفته بود. با خودم فکر کردم من مدتهاست که به همسرم به حد کافی توجه نکرده بودم. انگار سالهاست که ندیدمش, من از اون مراقبت نکرده بودم.
   متوجه شدم که آثار گذر زمان بر چهره اش نشسته, چندتا چروک کوچک گوشه چماش نشسته بود,لابه لای موهاش چند تا تار خاکستری ظاهر شده بود!
   برای لحظه ای با خودم فکر کردم: خدایا من با او چه کار کردم؟!

   روز چهارم وقتی اون رو روی دست هام گرفتم حس نزدیکی و صمیمیت رو دوباره احساس کردم.
   این زن, زنی بود که ده سال از عمر و زندگی اش رو با من سهیم شده بود.
   روز پنجم و ششم احساس کردم, صیمیت داره بیشتر وبیشتر می شه, انگار دوباره این حس زنده شده و دوباره داره شاخ و برگ می گیره.
  من راجع به این موضوع به "دوی" هیچی نگفتم. هر روز که می گذشت برام آسون تر و راحت تر می شد که همسرم رو روی دست هام حمل کنم و راه ببرم, با خودم گفتم حتما عظله هام قوی تر شده. همسرم هر روز با دقت لباسش رو انتخاب می کرد. یک روز در حالی که چند دست لباس رو در دست گرفته بود احساس کردکه هیچ کدوم مناسب و اندازه نیستند.با صدای آروم گفت: لباسهام همگی گشاد   شدند.
 و من ناگهان متوجه شدم که اون توی این مدت چه قدر لاغر و نحیف شده و به همین خاطر بود که من اون رو راحت حمل می کردم, انگار وجودش داشت ذره ذره آب می شد. گویی ضربه ای به من وارد شد, ضربه ای که تا عمق وجودم رولرزوند.. توی این مدت کوتاه اون چقدر درد و رنج رو تحمل کرده بود, انگار جسم و قلبش ذره ذره آب می شد. ناخوداگاه بلند شدم و سرش رو نوازش کردم.. پسرم این منظره که پدرش , مادرش رو در اغوش بگیره و راه ببره تبدیل به یک جزئ شیرین زندگی اش شده بود.
   همسرم به پسرم اشاره کرد که بیاد جلو و به نرمی و با تمام احساس اون رو درآغوش فشرد.
 من روم رو برگردوندم, ترسیدم نکنه که در روزهای آخر تصمیم رو عوض کنم. بعداون رو در آغوش گرفتم و حرکت کردم. همون مسیر هر روز, از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و در ورودی..دستهای اون دور گردن من حلقه شده بود و من به نرمی اون رو حمل می کردم,
   درست مثل اولین روز ازدواج مون. روز آخر وقتی اون رو در اغوش گرفتم به سختی می تونستم قدم های آخر رو بردارم.
   انگار ته دلم یک چیزی می گفت: ای کاش این مسیر هیچ وقت تموم نمی شد.

پسرمون رفته بود مدرسه, من در حالی که همسرم در اغوشم بود با خودم گفتم:
   من در تمام این سالها هیچ وقت به فقدان صمیمیت و نزدیکی در زندگی مون توجه نکرده بودم. 
   اون روز به سرعت به طرف محل کارم رانندگی کردم, وقتی رسیدم بدون این که درماشین رو قفل کنم ماشین رو رها کردم, نمی خواستم حتی یک لحظه در تصمیمی که گرفتم, تردید کنم.
   "دوی" در رو باز کرد, و من بهش گفتم که متاسفم, من نمی خوام از همسرم جدابشم!
   اون حیرت زده به من نگاه می کرد, به پیشانیم دست زد و گفت: ببینم فکرنمی کنی تب داشته باشی؟

 من دستشو کنار زدم و گفتم: نه! متاسفم, من جدایی رو نمی خوام, این منم که نمی خوام از همسرم جدا بشم.
 به هیچ وجه نمی خوام اون رو از دست بدم.
  زندگی مشترک من خسته کننده شده بود, چون نه من و نه اون تا یک ماه گذشته هیچ کدوم ارزش جزییات و نکات ظریف رو در زندگی مشترکمون نمی دونستیم.

 زندگی مشترکمون خسته کننده شده بود
   نه به خاطر این که عاشق هم نبودیم بلکه به این خاطر که اون رو از یاد برده بودیم..
من حالا متوجه شدم که از همون روز اول ازدواج مون که همسرم رو در آغوش گرفتم و پا به خانه گذاشتم موظفم که تا لحظه مرگ همون طور اون رو در آغوش حمایت خودم داشته باشم. "دوی" انگار تازه از خواب بیدار شده باشه در حالی که فریاد می زد در رو محکم کوبید و رفت.

  من از پله ها پایین اومدم سوار ماشین شدم و به گل فروشی رفتم.
   یک سبد گل زیبا و معطر برای همسرم سفارش دادم.
   دختر گل فروش پرسید: چه متنی روی سبد گل تون می نویسید؟
   و من در حالی که لبخند می زدم نوشتم :
   از امروز صبح, تو رو در آغوش مهرم می گیرم و حمل می کنم, تو روبا پاهای عشق راه می برم, تا زمانی که مرگ, ما دو نفر رو از هم جدا کنه.

    ************ ********* ********* ********* **
   جزئیات ظریفی توی زندگی ما هست که از اهمیت فوق العلاده ای برخورداره, مسائل و نکاتی که برای تداوم و یک رابطه, مهم و ارزشمندند.

   این مسایل خانه مجلل, پول, ماشین و مسایلی از این قبیل نیست.
   این ها هیچ کدوم به تنهایی و به خودی خود شادی افرین نیستند.
  پس در زندگی سعی کنید:
   زمانی رو صرف پیدا کردن شیرینی ها و لذت های ساده زندگی تون کنید.
   چیزهایی رو که از یاد بردید, یادآوری و تکرار کنید و هر کاری رو که باعث ایجادحس صمیمیت و نزدیکی بیشتر و بیشتر بین شما و همسرتون می شه,انجام بدید..

 زندگی خود به خود دوام پیدا نمی کنه.این شما هستید که باید باعث تداوم زندگی تون بشید.

گروه ایران عشق

دانه‌ كوچك‌ بود و كسی‌ او را نمی‌دید. سال‌های‌ سال‌ گذشته‌ بود و او هنوز همان‌ دانه‌ كوچك‌ بود.دانه‌ دلش‌ می‌خواست‌ به‌ چشم‌ بیاید اما نمی‌دانست‌ چگونه. گاهی‌ سوار باد می‌شد و از جلوی‌ چشم‌ها می‌گذشت...

گاهی‌ خودش‌ را روی‌ زمینه روشن‌ برگ‌ها می‌انداخت‌ و گاهی‌ فریاد می‌زد و می‌گفت: من‌ هستم، من‌ اینجا هستم، تماشایم‌ كنید.

اما هیچ‌كس‌ جز پرنده‌هایی‌ كه‌ قصد خوردنش‌ را داشتند یا حشره‌هایی‌ كه‌ به‌ چشم‌ آذوقه‌ زمستان‌ به‌ او نگاه‌ می‌كردند، كسی‌ به‌ او توجه‌ نمی‌كرد.

دانه‌ خسته‌ بود از این‌ زندگی، از این‌ همه‌ گم‌ بودن‌ و كوچكی‌ خسته‌ بود، یك‌ روز رو به‌ خدا كرد و گفت: نه، این‌ رسمش‌ نیست. من‌ به‌ چشم‌ هیچ‌ كس‌ نمی‌آیم. كاشكی‌ كمی‌ بزرگتر، كمی‌ بزرگتر مرا می‌آفریدی.

خدا گفت: اما عزیز كوچكم! تو بزرگی، بزرگتر از آنچه‌ فكر می‌كنی. حیف‌ كه‌ هیچ‌ وقت‌ به‌ خودت‌ فرصت‌ بزرگ‌ شدن‌ ندادی. رشد، ماجرایی‌ است‌ كه‌ تو از خودت‌ دریغ‌ كرده‌ای. راستی‌ یادت‌ باشد تا وقتی‌ كه‌ می‌خواهی‌ به‌ چشم‌ بیایی، دیده‌ نمی‌شوی. خودت‌ را از چشم‌ها پنهان‌ كن‌ تا دیده‌ شوی.

دانه‌ كوچك‌ معنی‌ حرف‌های‌ خدا را خوب‌ نفهمید اما رفت‌ زیر خاك‌ و خودش‌ را پنهان‌ كرد. رفت‌ تا به‌ حرف‌های‌ خدا بیشتر فكر كند.

سال‌ها بعد دانه‌ كوچك‌ سپیداری‌ بلند و باشكوه‌ بود كه‌ هیچ‌ كس‌ نمی‌توانست‌ ندیده‌اش‌ بگیرد؛ سپیداری‌ كه‌ به‌ چشم‌ همه‌ می‌آمد .

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه گذاشتن سدی در برابر رودی است که از چشمانت جاری است

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترین حالت شکسته شده

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی به آن ها تکیه کنی و از غم زندگی برایش اشک بریزی

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی به سرانجام رسانی

 عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه یخ بستن وجود آدم ها و بستن چشمها است 

 

استادى از شاگردانش پرسيد: چرا ما وقتى عصبانى هستيم داد مي‌زنيم؟ چرا مردم هنگامى که خشمگين هستند صدايشان را بلند مي‌کنند و سر هم داد مي‌کشند؟ شاگردان فکرى کردند و يکى از آن‌ها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسرديمان را از دست مي‌دهيم. استاد پرسيد: اين که آرامشمان را از دست مي‌دهيم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد مي‌زنيم؟ آيا نمي‌توان با صداى ملايم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگين هستيم داد مي‌زنيم؟ شاگردان هر کدام جواب‌هايى دادند امّا پاسخ‌هاى هيچکدام استاد را راضى نکرد. سرانجام او چنين توضيح داد: هنگامى که دو نفر از دست يکديگر عصبانى هستند، قلب‌هايشان از يکديگر فاصله مي‌گيرد. آن‌ها براى اين که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند. هر چه ميزان عصبانيت و خشم بيشتر باشد، اين فاصله بيشتر است و آن‌ها بايد صدايشان را بلندتر کنند. سپس استاد پرسيد: هنگامى که دو نفر عاشق همديگر باشند چه اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها سر هم داد نمي‌زنند بلکه خيلى به آرامى با هم صحبت مي‌کنند. چرا؟ چون قلب‌هايشان خيلى به هم نزديک است. فاصله قلب‌هاشان بسيار کم است  استاد ادامه داد: هنگامى که عشقشان به يکديگر بيشتر شد، چه اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها حتى حرف معمولى هم با هم نمي‌زنند و فقط در گوش هم نجوا مي‌کنند و عشقشان باز هم به يکديگر بيشتر مي‌شود. سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بي‌نياز مي‌شوند و فقط به يکديگر نگاه مي‌کنند. اين هنگامى است که ديگر هيچ فاصله‌اى بين قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باشد.

در اولین جلسه دانشگاه استاد ما خودش را معرفی نمود و از ما خواست كه كسی را بیابیم كه تا به حال با او آشنا نشده ایم، برای نگاه كردن به اطراف ایستادم، در آن هنگام دستی به آرامی شانه‌ام را لمس نمود، برگشتم و خانم مسن كوچكی را دیدم كه با خوشرویی و لبخندی كه وجود بی‌عیب او را نمایش می‌داد، به من نگاه می‌كرد.

او گفت: "سلام عزیزم، نام من رز است، هشتاد و هفت سال دارم، آیا می‌توانم تو را در آغوش بگیرم؟"

پاسخ دادم: "البته كه می‌توانید"، و او مرا در آغوش خود فشرد.

پرسیدم: "چطور شما در چنین سن جوانی به دانشگاه آمده اید؟"

به شوخی پاسخ داد: "من اینجا هستم تا یك شوهر پولدار پیدا كنم، ازدواج كرده یك جفت بچه بیاورم، سپس بازنشسته شده و مسافرت نمایم."

پرسیدم: "نه، جداً چه چیزی باعث شده؟" كنجكاو بودم كه بفهمم چه انگیزه‌ای باعث شده او این مبارزه را انتخاب نماید.

به من گفت: "همیشه رویای داشتن تحصیلات دانشگاهی را داشتم و حالا، یكی دارم."

پس از كلاس به اتفاق تا ساختمان اتحادیه دانشجویی قدم زدیم و در یك كافه گلاسه سهیم شدیم،‌ ما به طور اتفاقی دوست شده بودیم، ‌برای سه ماه ما هر روز با هم كلاس را ترك می‌كردیم، او در طول یكسال شهره كالج شد و به راحتی هر كجا كه می‌رفت، دوست پیدا می‌كرد، او عاشق این بود كه به این لباس درآید و از توجهاتی كه سایر دانشجویان به او می‌نمودند، لذت می‌برد، او اینگونه زندگی می‌كرد، در پایان آن ترم ما از رز دعوت كردیم تا در میهمانی ما سخنرانی نماید، من هرگز چیزی را كه او به ما گفت، فراموش نخواهم كرد، وقتی او را معرفی كردند، در حالی كه داشت خود را برای سخنرانی از پیش مهیا شده‌اش، آماده می‌كرد، به سوی جایگاه رفت، تعدادی از برگه‌های متون سخنرانی‌اش بروی زمین افتادند، آزرده و كمی دست پاچه به سوی میكروفون برگشته و به سادگی گفت: "عذر می‌خواهم، من بسیار وحشتزده شده‌ام بنابراین سخنرانی خود را ایراد نخواهم كرد، اما به من اجازه دهید كه تنها چیزی را كه می‌دانم، به شما بگویم"، او گلویش را صاف نموده و‌ آغاز كرد: "ما بازی را متوقف نمی‌كنیم چون كه پیر شده‌ایم، ما پیر می‌شویم زیرا كه از بازی دست می‌كشیم، تنها یك راه برای جوان ماندن، شاد بودن و دست یابی به موفقیت وجود دارد، شما باید بخندید و هر روز رضایت پیدا كنید."

"ما عادت كردیم كه رویایی داشته باشیم، وقتی رویاهایمان را از دست می‌دهیم، می‌میریم، انسانهای زیادی در اطرافمان پرسه می‌زنند كه مرده اند و حتی خود نمی‌دانند، تفاوت بسیار بزرگی بین پیر شدن و رشد كردن وجود دارد، اگر من كه هشتاد و هفت ساله هستم برای مدت یكسال در تخت خواب و بدون هیچ كار ثمربخشی بمانم، هشتاد و هشت ساله خواهم شد، هركسی می‌تواند پیر شود، آن نیاز به هیچ استعداد خدادادی یا توانایی ندارد، رشد كردن همیشه با یافتن فرصت ها برای تغییر همراه است."

"متأسف نباشید، یك فرد سالخورده معمولاً برای كارهایی كه انجام داده تأسف نمی‌خورد، كه برای كارهایی كه انجام نداده است"، او به سخنرانی اش با ایراد ?سرود شجاعان?پایان بخشید و از فرد فرد ما دعوت كرد كه سرودها را خوانده و آنها را در زندگی خود پیاده نماییم.

 در انتهای سال، رز دانشگاهی را كه سالها قبل آغاز كرده بود، به اتمام رساند، یك هفته پس از فارغ التحصیلی رز با آرامش در خواب فوت كرد، بیش از دو هزار دانشجو در مراسم خاكسپاری او شركت كردند، به احترام خانمی شگفت‌انگیز كه با عمل خود برای دیگران سرمشقی شد كه هیچ وقت برای تحقق همه آن چیزهایی كه می‌توانید باشید، دیر نیست.....

داستان جالبی بود نه ؟؟

خدا با لبخندی مهر آمیز به من می گوید:

" آهای  دوست داری برای مدتی خدا باشی و دنیا را برانی؟   "

می گویم " البته. به امتحانش  می ارزد".

 " سکان را بده به من! فکر نمی کنم هنوز  آماده باشی  

                                                              "  شل سیلور استاین"

نامه ای از طرف خدا ...

 امروز صبح که از خواب بیدار  شدی،نگاهت می کردم؛و امیدوار بودم که با من حرف

بزنی،حتی برای چند کلمه، نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی

ات افتاد،از من تشکر کنی.اما متوجه شدم که خیلی مشغولی،مشغول انتخاب

لباسی که می خواستی بپوشی.

وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند

دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی:سلام؛اما تو خیلی مشغول بودی.یک

بار مجبور شدی منتظر بشوی و برای مدت یک ربع کاری نداشتی جز آنکه روی یک

صندلی بنشینی. بعد دیدمت که از جا پریدی.

خیال کردم می خواهی با من صحبت کنی؛اما به طرف تلفن دویدی و در عوض به

دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات باخبر شوی.

 تمام روز با صبوری منتظر بودم.با اونهمه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت

نداشتی با من حرف بزنی.متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می

کنی،شاید چون خجالت می کشیدی که با من حرف بزنی،سرت را به سوی من خم

نکردی.

تو به خانه رفتی وبه نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری.

بعد از انجام دادن چند کار،تلویزیون را روشن کردی.نمی دانم تلویزیون را دوست داری

یا نه؟

در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی از روزت را جلوی آن می

گذرانی؛ در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می

بری...باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه

میکردی،شام خوردی؛ و باز هم با من صحبت نکردی.

موقع خواب...،فکر می کنم خیلی خسته بودی. بعد از آن که به اعضای خانواده ات

شب به خیر گفتی ، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی.اشکالی ندارد.احتمالاً

متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام. من صبورم،بیش از

آنچه تو فکرش را می کنی.حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو چطور با دیگران

صبور باشی.من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر یک سر تکان

دادن، دعا، فکر،یا گوشه ای از قلبت که متشکر باشد.

خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی.

خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به امید آنکه شاید امروز

کمی هم به من وقت بدهی.

 آیا وقت داری که این را برای کس دیگری هم بفرستی؟

اگر نه،عیبی ندارد،می فهمم و هنوز هم دوستت دارم.

روز خوبی داشته باشی ...  دوست و دوستدارت: خدا

 یادمان باشد زندگی را سخت نگیریم و قرار نیست تمام روز های زندگی آن جور که

ما می خواهیم باشند

دلی پر از امید به خداوند و تنی سالم و زندگی شادی  داشته باشید در پناه خدا

شعر عجب صبر خدا دارد رو تا حالا خوندین؟؟:: واقعا شعر به حقیه چون خدا با اینکه

بی نیاز از ماست اینهمه عشق و محبت نسبت به ما داره اونموقع ما با اینکه سراسر

نیازمند به اونیم اونو فراموش کردیم......خیلی موجودات جالبی هستیم نه ؟؟

مصطفي رضايي طاويراني/رضا يوسفي/دکتر بيژن رنجبر  

شاعری شعری بدین مزمون سرود :

مجرم ! اگر محاسبه ی حشر با علی است

                  من ضامنم هر چه تو خواهی گناه کن

شب که شد در عالم خواب مولا را زیارت کرد که به او فرمود :

مجرم ! یقین محاسبه ی حشر با علی است

                شرم از رخ علی کن و کمتر گناه کن......

آیا قدر مناسبتهایی رو که پشت سر گذاشتیم رو فهمیدیم؟؟

لعنت بر قاتلت...........

 و اگر ما کتابی برای تو فرستیم در کاغذی که  آن را بدست خود لمس کنند  باز کافران گویند این نیست مگر سحری آشکار(7)

 و اوست خدای که چون شب به خواب می روید  شما را می میراند و کردار شما را در روز می داند و پس از آن مرگ موقت خواب شما را بر می انگیزد تا به اجلی که در قضا و قدر او معین است برسید سپس هنگام مرگ به سوی او باز می گردید تا به نتیجه آنچه کردید شما را آگاه گرداند

آنان را که دین خود را بازیچه و هوسرانی گرفتند و زندگانی دنیا آنها را فریب داد به حال خود واگذار همینقدر با آنها تذکر ده که هر کس بعمل خود عاقبت گرفتار می شود و هیچکس را جز خدا دادرس و شفیعی نیست و هر چه نپذیرند آنها همان کسانی هستند که عاقبت بهلاکت می رسند و بکیفرشان به شرابی از حمیم جهنم و عذابی دردناک گرفتار می شوند  (70)

   :  سوره انعام :

  خوشبخت ترین فرد کسی است که آنچه را که در درونش نهفته است ،آشکار نموده و از آن بهره می گیرد.

 بهترین  افراد نه تنها خوشبخت ترین  افرادند بلکه خوشبخت ترین افراد معمولا موفق ترین افراد در هنر زندگی کردن نیز هستند .

 خدا بهترین چیز وجود شماست .

 محبت خدا،نور خدا ،حقیقت و زیبایی را بیشتر آشکار کنید در این صورت شما به صورت خوشبخت ترین افراد جهان در خواهید آمد .

یکی از فلاسفه یونان گفته است : ((فقط یک راه برای نیل به آرامش  فکر و خوشبختی وجود دارد و آن هم از یاد نبردن  خدا در زندگی است.

بگذارید از همان صبح از خواب بر می خیزید و همچنین در طول روز و تا هنگامی که به خواب می روید  '' او'' (خدا)را از یاد نبرید ))

شما می توانید بر شکست ها غلبه کرده، پیروز شوید و آرزوهایتان را توسط قدرت فوق العاده ضمیر باطنتان بر آورده سازید . این است معنی (هر کس به خدا اعتماد کند خوشبخت می شود ).

شما باید خوشبختی را انتخاب کنید . خوشبخت بودن یک نوع عادت است .

 وقتی که هنگام صبح چشمانتان را باز می کنید به خود بگویید که امروز من خوشبختی،کامیابی و دست زدن به عمل درست را انتخاب می کنم .

 برای نعماتی که نصیبتان شده هر روز چند بار به شکرگزاری بپردازید.

 شما باید صمیمانه آرزو کنید که خوشبخت شوید .

با تفکر دائم در باره ترس ، نگرانی ، خشم ، نفرت و شکست ، شما افسرده و بدبخت می شوید .

 شما نمی توانید حتی با تمام پول موجود در دنیا خوشبختی را بخرید .

 قلم خوشبختی  در افکار و احساس شما نهفته است .

 خوشبختی حاصل یک ذهن و خاطر آرام است . بگذارید افکار شما در آرامش تعادل ،امنیت خاطر و هدایت الهی لنگر اندازد .در این صورت ذهن شما تولید خوشبختی خواهد کرد

مانعی سر راه خوشبختی شما وجود ندارد .اشیای خاصی موجبات بدختی شما را فراهم نمی کنند . موانع فقط معلول فکر و ذهنند .

خوشبخت ترین فرد کسی  است که آنچه را که در وجودش برترین و بهترین است ، آشکار می کند ،زیرا قلمرو خدا در درون نهفته است .

چنديست ديگر آسمان دلم آبي نيست.ديگر از دست نارفيقان خسته ام, انگار بايد صداقت و يكرنگي را فقط در قصه ها ديد.مرا به جايي ببريد كه پرچين نداشته باشد,جايي كه آسمانش را ابرهاي تيره ي غم نپوشانده است آنجا ديگر تنها نيستم

تا زمانیکه نگران هستی مردم چه قضاوتی در مورد تو دارند در بند اسارت آنها هستی ، فقط هنگامی می‏توانی حاکم بر سر‏نوشت خود باشی که به تایید و تصدیق دیگران نیازی نداشته باشی ۰

 اگر در زندگی به آنچه آرزو داری نمی‏رسی به این دلیل نیست که خداوند نخواسته به دعاهای تو پاسخ گوید بلکه به این علت است که آنچه تو فکر می‏کنی و می‏گویی و عمل می‏کنی بر‏خلاف چیزی است که آرزو داری به آن برسی ۰  نیل دونالد والش

 غمهایتان را بدست فراموشی بسپارید و دلهایتان را مملو از عشق پروردگار عالم کنید تا شادی واقعی را بیابید ۰

خوشرویی رامردم بیشتر دوست دارند تا ترشرویی را به مردم نشان دهید که دوستشان دارید حتی اگر آنها شما را دوست ندارند

 اینرا به خاطر بسپار که تو آنچه را که باید یاد بگیری می‏آموزی لزومی ندارد کسی که درباره کمال صحبت می‏کند کامل باشد ، لزومی ندارد برای آنکه در‏باره تکامل صحبت کنی به بالاترین سطح آن

 کسی به سنگها گفت: چرا آدم نيستيد؟ سنگها گفتند: ما به اندازه کافی سخت نيستيم ... اريش فريد

با خدا ،برای خدا ،در ماه خدا

 

به  میهمانى خدا در ماه خدا دعوت شده ایم . بیایید در این ماه به این سوالات نیکو پاسخ دهیم :  -  آيا اين روزها رفتارمان بهترخواهد شد ؟ -  آیا گناهان و اشتباهاتمان را ترك خواهیم کرد؟ -  آيا عبادات و اخلاص ما بيشتر خواهد شد؟ -  آيا در اين ميهمانى با ميزبان مهربانش حرف خواهیم زد؟ -  آیا همکیشان ما از دست وزبان ما در آسایش خواهند بود؟ -  آیا زبانمان را از دروغ و غیبت و تهمت و ناسزا خواهیم بست؟ -  آیا کمی اخلاص را در کار هایمان وارد خواهیم کرد؟ -  آیا چشمانمان را از نادیدنیها و گوشهایمان را از ناشنیدنیها خواهیم پوشاند؟ -  آیا کمی به فکر تطهیر روحمان خواهیم افتاد؟ -  آیا سعی خواهیم کرد نمازمان را کمی باحالتر بخوانیم؟ -  آیا به قرآنهای خاک گرفته منازلمان سری خواهیم زد؟ -  آیا با مسجد محلمان آشتی خواهیم کرد؟ -  آیا دلهایمان را از هر چه کینه ونفاق و حسادت است خواهیم زدود؟ -  آیا یکدیگررا به خاطر اشتباهات و کوتاهیهایمان خواهیم بخشید؟ -  آیا در پی تکریم و احترام و جلب رضایت پدران و مادرانمان خواهیم بود؟ -  آیا حاضریم در اعمال و رفتارمان بازنگری کنیم؟ -  آیا در حد توانمان به فکر گره گشایی از مشکلات دیگران خواهیم بود؟ -  آیا برای دیدار از خویشاوندانمان که مدتهاست از آنها بی خبریم وقتی خواهیم گذاشت؟ -  آیا حاضریم کمی برای اصلاح رابطه خود و خدای مهربانمانم وقت بگذاریم؟ -  آیا آن چیزهایی را که برای خود میپسندیم برای دیگران هم خواهیم پسندید؟ -  آیا حاضریم کمی از خودخواهی هایمان دست برداریم؟ -  آیا در حد بضاعتمان به فقرا و مستمندان شهر ودیارمانمان یاری خواهیم رساند؟ -  آیا سعی خواهیم کرد در انجام وظایفمان مسئولانه و متعهدانه وبا وجدان آگاه عمل کنیم؟ -  وصدها آیای دیگرکه هر کس خود به خویشتن خویش آگاهتر است! -  در یک کلام آیا حاضریم از اینی که هستیم کمی بهتر باشیم؟                      پس اگر مرد رهی ،بسم الله این گوی و این میدان               آواز خدا همیشه در گوش دل است                                              کو دل که دهد گوش به آواز خدا